برگنوشته
دو و دو چار
چار و چار هشت
هشت و هشت میشه شونزده ...
معلم میگه: تکرار کنین!
دو و دو چار
چار و چار هشت
هشت و هشت میشه شونزده
اما یه مرغِ چنگ[1]
داره تو آسمون رد میشه
بچه اونو میبینه
بچه صداشو میشنوه
بچه صداش میکنه:
منو نجات بده
بیا با من بازی کن
پرنده!
اونوخ پرنده فرود میآد
و با بچهه بازی میکنه
دو و دو چار
معلم میگه: تکرار کنین!
و بچه، بازی میکنه
پرنده با اون بازی میکنه
چار و چار هشت
هشت و هشت میشه شونزده
و شونزده و شونزده چن میشه؟
هیچی نمیشه شونزده و شونزده
حتا سی و دو هم نمیشه
القصه
همهی اونا میرن.
بچهه پرنده رو
زیر نیمکتش قایم کرده
اما همهی بچهها
ترانهشو میشنون
و هشت و هشت هم میرن پی کارشون
و چار و چار و دو و دو
اونا هم میزنن به چاک
و یک و یک دیگه نه یک میشه نه دو
یک و یک هم میرن.
حالا مرغِ چنگ بازی میکنه
و بچه میخونه
و معلم داد میزنه:
کی میخواین دست از مسخره بازی بردارین؟
اما همهی بچهها
به آهنگ گوش میدن
و دیوارای کلاس
آروم آروم فرو میریزن
و شیشهها دوباره ماسه میشن
جوهرا آب میشن
نیمکتا، درخت
گچا، گل کف رودخونه
و قلمپر، پرنده میشه.
ژاک پرهور
برگردان: مسعود سالاری
****
Page d'écriture
Deux et deux quatre
Quatre et quatre huit
Huit et huit font seize
Répétez! dit le maître.
Deux et deux quatre
Quatre et quatre huit
Huit et huit font seize.
Mais voilà l’oiseau-lyre
Qui passe dans le ciel
L’enfant le voit
L’enfant l’entend
L'enfant l’appelle:
Sauve-moi
Joue avec moi
Oiseau!
Alors l’oiseau descend
Et joue avec l’enfant.
Deux et deux quatre...
Répétez! dit le maître
Et l’enfant joue
L’oiseau joue avec lui...
Quatre et quatre huit
Huit et huit font seize
Et seize et seize qu’est-ce qu’ils font?
Ils ne font rien seize et seize
Et surtout pas trente-deux
De toute façon
Et ils s’en vont.
Et l’enfant a caché l’oiseau
Dans son pupitre
Et tous les enfants
Entendent la chanson
Et tous les enfants
Entendent la musique
Et huit et huit à leur tour s’en vont
Et quatre et quatre et deux et deux
A leur tour fichent le camp
Et un et un ne font ni une ni deux
Un à un s’en vont également.
Et l’oiseau-lyre joue
Et l’enfant chante
Et le professeur crie:
Quand vous aurez fini de faire le pitre!
Mais tous les autres enfants
écoutent la musique
Et les murs de la classe
S’écroulent tranquillement.
Et les vitres redeviennent sable
L’encre redevient eau
Les pupitres redeviennent arbres
La craie redevient falaise
Le porte-plume redevient oiseau.
Jacques PREVERT
