شعری از دفتر پایتخت درد (Capitale de la douleur) پل الوار.
این شعر پیشتر در سایت ادبی دیگران هم، همراه شرح حالی از شاعر و مترجم چاپ شده است:
La courbe de tes yeux...
La courbe de tes yeux fait le tour de mon coeur,
Un rond de danse et de douceur,
Auréole du temps, berceau nocturne et sûr,
Et si je ne sais plus tout ce que j'ai vécu
C'est que tes yeux ne m'ont pas toujours vu.
Feuilles de jour et mousse de rosée,
Roseaux du vent, sourires parfumés,
Ailes couvrant le monde de lumière,
Bateaux chargés du ciel et de la mer,
Chasseurs des bruits et sources des couleurs,
Parfums éclos d'une couvée d'aurores
Qui gît toujours sur la paille des astres,
Comme le jour dépend de l'innocence
Le monde entier dépend de tes yeux purs
Et tout mon sang coule dans leurs regards.
انحنای چشمهايت دلم را دوره میكند،
هالهی زمان، گهوارهی التجای شبانه،
تمام عمر رفته را به ياد ندارم
از آنكه چشمهايت هميشه مرا نديدهاند.
آن دو برگ آفتاب، آن حبابهاي شبنم،
نيستان باد، دو لبخندهی عطرآگين،
دو بال گشوده كه جهان را از نور آكندهاند،
دو قايق كه بارشان آسمان و درياست،
دو غوغاگر، دو چشمهی رنگ،
دو رايحه سر برآورده از بيضهی فلق،
دنيا تمام به زلال چشمهای تو بسته است
آنسان كه آفتاب به بیگناهی
و تمام خون من جاری در آن نگاه است.
