نامه‌های پارسی LETTRES PERSANES

و این هم شعری از ژاک پره‌ور فرانسوی، برگردان: مسعود سالاری (این از جمله شعرهای پره‌ور است که تا پیش از این به فارسی ترجمه نشده است):

Voici un poème du poète Français, Jacques PRERVERT, traduit par Massoud SALARI (Ce poème fait partie de ceux de PRERVERT, qui n'ont pas encore été traduits en persan):

LE GARDIEN DU PHARE

Des oiseaux par milliers volent vers les feux

Par milliers ils tombent, par milliers ils se cognent

Par milliers aveuglés, par milliers assommés

Par milliers ils meurent.

Le gardien ne peut supporter une chose pareille

Les oiseaux ils les aiment trop

Alors il dit « tant pis je m’en fou »

Et il éteint tout.

Au loin un cargo fait naufrage

Un cargo venant des îles un cargo chargé d’oiseaux

Des milliers d’oiseaux des îles, des milliers d’oiseaux noyés.

فانوس‌بان

پرنده‌ها کرور کرور به سوی آتش‌ها پرواز می‌کنند

کرور کرور می‌افتند، کرور کرور به هم می‌خورند

کرور کرور کور می‌شوند، کرور کرور له می‌شوند

کرور کرور می‌میرند.

فانوس‌بان طاقت این چیزها را ندارد

پرنده‌ها را بسیار دوست دارد

پس می‌گوید: "به درک، به من چه!"

و آتش همه‌ی فانوس‌ها را خاموش می‌کند.

آن دورها یک کشتی باری غرق می‌شود

یک کشتی که از جزیره‌های دور می‌آید

یک کشتی که بارش پرنده است

کرور کرور پرنده‌ی جزیره‌های دور

کرور کرور پرنده‌ی غرق شده.

شعری که چند سال پیش گفته‌ام و چند روز پیش به فرانسه ترجمه کرده‌ام:

سارها

نه سبز پوشيده بودم

نه دست تکان داده بودم

در باد،

که اين همه سار بر سرم ريخت.

اين همه سار بر سر من!

طعنه‌ی آسمان است

شايد

به عريانی‌‌ام!

Voici la traduction française d'il y a quelques jours d'un poème d'il y a plusieurs années:

ETOURNEAUX

Ni je ne m'étais mis en vert,

Ni je n'avais secoué la main

Dans l'air,

Lorsque tant d'étourneaux se sont perchés sur ma tête.

Tant d'étourneaux sur ma tête!

C'est peut-être le ciel

Qui m'ironise et m'embête

Pour ma nudité!

شعرهایی را که از فرانسه ترجمه کرده‌ام با نام شاعر می‌آورم و آنهایی را که نامی نمی‌آورم در واقع شعرهای خودم هستند که بعضی از آنها را به فرانسه ترجمه کرده‌ام. این یکی شعری است از ژاک پره‌ور فرانسوی که به فارسی برگردانده‌ام. و این ژاک پره‌ور شاعری است که بسیاری شعرها و داستان‌های او را تاکنون به فارسی برگردانده‌اند اما اغلب زبان و منش شاعرانه یا بهتر بگویم، جهان‌بینی او را به خوبی نشناخته‌اند. سال‌ها پیش تحلیلی درباره‌ی ترجمه‌ی پره‌ور در ایران نوشتم که در مجله‌ی معیار چاپ شد. شاید روزی آن را در اینجا گذاشتم. به هر روی، من فکر می‌کنم پره‌ور این گونه که من او را ترجمه کرده‌ام شعر می‌گفته. متن فرانسوی این شعر را هم متاسفانه هم‌اکنون در دست ندارم وگرنه سعی می‌کنم ترجمه‌ها را با متن اصلی بیاورم. خلاصه، پره‌ور شاعری است که ... ولش کن، همین!

بی‌خيال

(شعری از ژاک پره‌ور، ترجمه: مسعود سالاری)

سگ گِل مالی شده را بگذاريد بيايد تو

بی خيال آنهايی که نه سگ را دوست دارند نه گِل را

بگذاريد بيايد تو سگ را که پاک از گِل کثيف شده

بی خيال آنهايی که گِل را دوست ندارند

نمی فهمند

سگ سرشان نمی شود

گِل سرشان نمی شود

بگذاريد سگ بيايد تو

و خودش را بتکاند

سگ را می شود شست

گِل را می شود شست

آب را هم می شود شست

آنها را نمی شود شست

آنهايی که می گويند سگ ها را دوست دارند

به شرط آن‌که . . .

سگ گِل مالی شده تميز است

گِل تميز است

آب هم بعضی وقت ها تميز است

آنها که می گويند به شرط آن‌که . . .

آنها تميز نيستند

عمراً.

این شعر را که سال‌ها پیش گفته‌ام هنوز ترجمه نکرده‌ام. نه از باب ترجمه‌ناپذیری یا مشکل فنی و غیره، فقط حالش را نداشتم!

یادش به‌خیر

برف‌بوسه‌ای که خواهم فرستاد

برای بلور پیکرت

و رگ‌هایت که پر از آواز خواهد بود.

یادت به‌خیر صبح مه‌گرفته‌ی زمستان

که محو خواهی شد

ای تن‌حریر خیال و تبسم

جاری میان برگ و نسیم.

Je pense que je suis l'être humain que je suis,

donc je suis!